 |
|
Dat was weer eens wat anders! Gisterochtend met de baas naar het strand van Heemskerk gefietst. Dat wil zeggen, de baas gefietst en ik natuurlijk in de kar achter de fiets. Het was nog aardig donker toen we weggingen en op het strand was het miezerig. Op het strand zagen we hem toch al wel liggen, de Aztec Maiden die twee dagen eerder bij Wijk aan Zee gestrand was. En we zijn er helemaal naar toe gelopen; ach, een kilometertje of drie.
Op de terugweg van Wijk aan Zee naar Heemskerk heeft de baas eens goed naar het duin gekeken, maar dat heeft volgens hem hier meer last van de afgelopen stormen gehad dan bij Castricum. En is die zandsuppletie van het afgelopen jaar niet meteen weer weggespoeld? Volgens berichten in de krant ligt dat zand nu inderdaad in zee en spoelt het vanzelf weer aan.
Het strand bij de opgang Heemskerk ziet er nog echt zo uit als een strand er in de winter uit hoort te zien: alleen wat palen en verder niets.
Op de terugweg hadden we wind mee, dus we gingen lekker hard. Nadeel was wel dat er nog steeds gewerkt wordt in het duin en dat er veel modder op de fietspaden lag. En dat spettert zo lekker de fietskar in.
Vorige week zondagmiddag met de baas naar Het Oude Theehuys gelopen. Op het duin van Duin en Bosch was het mooi zonnig,
Toen we weer beneden het duin waren, kwamen we Tiko tegen.
Afgelopen woensdag kwamen we ook al een stabij tegen, bij de Papenberg. Die leek wel een beetje bang van me. Ha!
Het hondengedicht van de week is van Elly de Waard (1940), uit de bundel Van cadmium lekken de bossen (2002).
Elly de Waard - Plume
voor Charlotte
De hond zwerft
tussen de sterren, is
zij dood? - ik zag
haar als een veertje
liggen, gekruld en
slapend in de wolken, de
afnemende maan was
rood
|
Lente! Nou ja, dat is het natuurlijk niet, maar op onderstaande foto die de baas gister van me genomen heeft bij Onderlangs, lijkt dat wel zo, met dat zonnetje en die narcissen:
Nou lijkt dat vroeg, maar op 14 december 2008 bloeiden de narcissen daar ook al, zij het niet zo florissant; ook het jaar daarvoor was het al in december.
Na deze foto ging ik ook nog even naar het graf van opa.
's Ochtends waren we naar het strand geweest, net als woensdagochtend trouwens. Deze foto's zijn van woensdag. Toen waren we vroeg en was het nog maar nauwelijks licht.
Hieronder de foto's van gister.
Vorige week zondag kwamen we op de ochtendwandeling deze stabij tegen die misschien wel logeerde in het padvindershuis, nou ja, scoutinghuis, want daar kwamen we hem tegen. Hij was wel een beetje schuw.
Verderop in het duin zijn ze op verschillende plekken al weken bezig om bomen, vooral dennenbomen te rooien. Dat levert wat kale plekken op. De stukken met de verdwenen dennenbomen moeten weer duingrasland worden en op andere plekken moeten verbrede paden meer zonlicht toelaten voor duinhagedis en vlinders. Dat staat op de website van het PWN.
We kwamen daar de Schotse hooglanders ook weer eens tegen.
Het hondengedicht van de week is van de Belgische dichter Hendrik Carette (1946). Het staat op de prachtige website van het Literair Weblog De Contrabas. Carette debuteerde in 1974 met de bundel Winter te Damme & andere minder beroemde gedichten van de jonge meester en publiceerde inmiddels zo'n vier dichtbundels. Het is een hondengedicht dat ik eigenlijk meteen snapte toen de baas het aan me voorlas (ja, dat doet hij bijna elke keer, zo'n hondengedicht aan me voorlezen, ook al snap ik daar meestal niet veel van).
voor Charlotte Mutsaers, de markiezin
van het Oostendse Hazegras
In gedachten slaap ik alle nachten
bij een nieuw lief,
maar nooit zonder mijn Lisa,
mijn kortharige langbenige Lisa
mijn slanke veel te grote Duitse dog
die zelden blaft en gromt
en nooit of nooit van mijn zijde wijkt
(hoe zij altijd met mij wandelen gaat
en almaar waakt
en mijn hondenhart dan sneller slaat)
of hoe zij samen met mij
na een lange wandeldag
eerst jachterig,
dan zuchtig kreunt
en languit liggen gaat en slaapt
naast mijn krakend bed op het Perzisch tapijt
waar ook zij in gedachten reuen en teven bijt.
Nog een staartje Limburg. Eerst weer de trein:
De andere foto's zijn van de wandeling die we op nieuwjaarsmorgen gemaakt hebben van Smeermaas naar Neerharen, langs de Zuid-Willemsvaart en daarna aan de andere kant van het kanaal door de velden weer terug richting Lanaken - Smeermaas.
Een bunker uit de Tweede Wereldoorlog bij Neerharen.
De sluis bij Neerharen.
Ja, en overal, ook middenin het veld, zit ik aan de lijn. De baasjes vertrouwden mij terecht niet, want ik was nog steeds een beetje zenuwachtig van het geknal van de vorige dag. En ook op Nieuwjaarsdag hoorde je af en toe nog een knal. Je kunt op de foto's zien dat het ook in Limburg nat was, al is de foto mislukt waarop ik echt door de plassen banjer.
Het kanaal (de Zuid-Willemsvaart) bij Smeermaas.
Dinsdag ben ik met de baas naar het strand geweest. Er stond een onwijs harde zuidenwind. We zijn, nota bene met Toni en zijn baasje, toch helemaal naar het Stille Strand gelopen. De meeste foto's van Toni en mij zijn mislukt (heel erg wazig) door het slechte weer.
Gister ook met de baas naar het strand. Op het strand ging het wel. Een beetje normale wind weer, een enkele ontmoeting met een andere hond, die niet echt vriendelijk tegen me deed trouwens.
Even lekker door het water lopen.
Ik moet van de baas trouwens Karlijn de groeten doen. Die reageert namelijk regelmatig op wat ik schrijf. Karlijn is het vrouwtje van hulphond Tjerk en van Legs, twee honden die ook een weblog bijhouden, samen met hun vrouwtje die veel foto's van deze honden maakt (en van een poes en oppashonden).
Het hondengedicht van de week is van Kees Ouwens (1944 - 2004) en komt uit Alle gedichten tot dusver (2e druk, 2003). Oorspronkelijk stond het in Van de verliezer & de lichtbron uit 1997, waar Ouwens de Herman Gorterprijs voor kreeg. Het is, zoals we gewend zijn van Kees Ouwens, geen gemakkelijk gedicht. Niet voor niets heet Ouwens een ’experimenteel dichter’ te zijn.
Kees Ouwens – Het boodschapt hen het is daar
Hond van het veld reukveldloze hond van bekenning
vertevormig uitnemend uitstaan overdreven bevonden
veld op zichzelf
Zij wonen ermee onder een kap, zij verblijven erbuiten
De velden revieren hun zicht, de rijbomen getuigen,
hun vooruitgebleven, maat voor de schatting, en garant
staat de afstand voor de waarde, is de unie voorhanden
waar hun raakt wat het oog treft, het levensbelang
op de vogelstaart ginds gelegd, de zee aan soldij
mits de wetten, de ruimte de tijd met voeten te treden,
hun gelding verliezen, en dat de Staander, de hond
Van hun wandel, zijn loop beneemt als zij bejagen
de gaarde een kindsbeen gaand, staat
hun naschouw te wachten
Aan de jacht geen einde tot dan totdat zij
bevallen – reuklos oogtartend ruimschoots voorwaarts
veld luchtweg nauwer dan de ooglens ogenschouw wekkend
gelaten erkenning hondloos onderbevolkt het veld
ruimschoots bedragen – van de afloop
Van huis uit hebben zij niets
zij hebben geen boodschap
Zij lijken welriekend maar te zien valt hun weidser
Het iets dat hun loon is het zwijgt
hun loon verdient het
Gelukkig is het nu weer rustig, maar wat een verschrikking was het gisteren. Eerst mij blij maken met een dooie mus: de meerderheid van Nederland zou voor een vuurwerkverbod zijn. Maar waarom gebeurt er dan niks?! Want het was de afgelopen dagen een geknal van jewelste. Gelukkig hadden ze hier in het Maasdijkhuisje een kelder waar het geluid niet zo doordrong en daar heb ik oudejaarsavond dan ook gelegen. Rechtsachterin, voor diegenen die mij niet kunnen vinden.
Donderdag zijn we nog lekker naar het strand gelopen, bij Zeezicht (met nieuw interieur) hebben de baasjes wat gedronken
en daarna zijn we met harde wind mee naar Egmond gelopen.
Er waren af en toe honden, maar vooral veel fietsers.
Dit was Egmond:
Vrijdag zijn we met de trein naar Maastricht gegaan.
Hier zit ik voor de bakker in Smeermaas (Lanaken).
Op oudejaarsochtend heb ik met de baas nog een lekker uur gelopen, heel vroeg, voordat de knallers wakker werden. We hebben een stukje door het Hochter Bampd gelopen, waar niet alleen eekhoorns, herten, maar ook Gallowayrunderen lopen.
Het hondengedicht van de week is van L.F. Rosen (1953) van wie ook het hondengedicht van 10 juli 2011 was. Dit gedicht komt uit de bundel Brandhaarden uit 2001.
L.F. Rosen - Zo zal het gaan
Je roept ze binnen voor de nacht. Binnen is:
op zolder, in kinderbedjes onder kraakfrisse
lakens. Je zet de deur open en wacht.
In de verte nadert slechts de zware gestalte
van een hond. Een grijze damp slaat van zijn
rug. Hij gromt. Zijn poten dreunen op je pad.
Maar voor je het weet begraaft hij zijn snuit
al in je handpalmen en slaat hij met zijn kop
alsof hij iets kwijt wil. Iets dat niet los
wil laten, dat aan kleverige draden hangt
en dat uit jouw handen lijkt te komen,
en dat het meest nog lijkt op eenzaamheid.
Zo, vanochtend alleen met de baas door de duinen. Heeft i meteen de mogelijkheid benut om wat 'staatsiefoto's' van mij te maken. Tenminste, zo voelt dat dan voor mij, en ik ga er maar braaf voor zitten. De baas zei dat ik nog blij mocht zijn dat ik geen kerstmuts op hoefde, want ja, het is Kerst. Daarom is oma Santpoort ook bij ons natuurlijk; vanaf gistermiddag al.
Deze foto's zijn achter op de Papenberg genomen.
En deze bij het parkeerterrein aan het begin van de duinen.
Gisterochtend met de baas naar het strand en je raadt het al: het waaide nogal. Dat zie je bijvoorbeeld aan de schuimvlokken die over het strand vlogen.
Dinsdagmiddag ben ik met het vrouwtje naar het strand geweest, nadat we eerst bij de dienearts een grote zak voer gehaald hadden. Het was voor de verandering weer eens waaierig weer. En er waren mooie luchten.
Het hondengedicht van de week is van Tonnus Oosterhoff (1953), uit zijn nieuwe bundel Leegte lacht (2011). De baas had zeker een vooruitziende blik; hij kocht de bundel vorige week zaterdag en afgelopen week werd bekend dat Tonnus Oosterhoff de P.C. Hooftprijs 2012 krijgt. Op 18 juni 2010 stond hier ook een hondengedicht van Tonnus Oosterhoff ('Lassie'). De taal van deze dichter is soms wel wat vreemd, zeggen critici en zegt ook de baas, zegt de baas ook (om een beetje in de stijl van de dichter te blijven).
Tonnus Oosterhoff - Freule met labrador
Van alle honden zijn deze het liefst, ik beweeg.
Ik beweeg in eigen opdracht; Beitske, tegenover het kijkgat,
doet opstaan voor. Kwispelend tilt ze het vot. De voorpoten
laat ze liggen: dan kan ik het verschil zien en maken.
De rijbaan wilde ik kruipend versteken, vergat
mijn achternaam voornemen. Linkerkas leeg van
voor Beitskes vaders reageerperiode. Aan niemendal kwijt,
ogen zijn ogen, Bruno was Bruno. Een man als een rottweiler
met jeuk. Niemand die me toch al niet wou, niet iemand wou.
Dit was op mijn verjaardag afgelopen vrijdag; daar lig ik lekker op het vloerkleed met mijn verjaardagscadeautje, een maf piepgirafje met een kerstmuts op. En nu ben ik dus twaalf.
Dinsdag, toen de baas uit school kwam, was het lekker weer en zijn we naar het strand geweest, omdat het woensdag de hele dag zou regenen. Nou viel dat erg mee, maar het was dinsdagmniddag wel lekker aan het strand. Op het strandplateau kwamen we deze tegen (die in het verleden nog wel eens hinderlijk met ons mee liepen op het strand).
Op het strand kwamen we Jasper tegen.
Er stond zoals gewoonlijk de laatste tijd aardig wat wind.
Vorige week zondag weer eens naar de Papenberg op de zondagswandeling.
Hieronder wat foto's van het strand van gisterochtend.
We kwamen Toni ook weer eens tegen.
Ja, die Toni krijg je niet makkelijk scherp op de foto; die rent en springt om nij heen of tegen de baas aan. Gistermiddag zijn we met zijn drietjes nog even naar Het Oude Theehuys geweest. Op weg erheen scooorde ik nog een mooie stok.
In Het Oude Theehuys zong een speelde een kwartet, Foursome. Nou, dat was wel lekkere muziek om naar te luisteren, vooral lekker met mijn kop op de knie van de baas.
Even later gingen ze foto's maken en dat geflits vind ik toch eng al komen er geen knallen achteraan. Dus ik ben met het vrouwtje eerder naar huis gegaan, terwijl de baas nog even bleef luisteren.
Het hondengedicht van de week is van Arjen Duinker (1956) uit zijn bundel Ook al is het niet zo uit 1998.
Arjen Duinker – Vertrek
Een hondje rent over de kade.
Het moet een Portugees hondje zijn,
Dat daar over de kade rent,
Heen en terug en onzichtbaar, terwijl het kwispelt
Met zijn kleine bruine staart.
Onzichtbaar rent het hondje,
Onzichtbaar schiet het onder kranen door.
Dan springt het mee met een vorkheftruck,
Dan trippelt het langs containers die wachten
In het zilveren licht van de zon.
Dan blaft het hondje.
Het blaft tegen een man die staat te kijken,
Die ziet dat de verte aan het vertrekken is,
Dat de verte zich traag maar zeker verwijdert,
Dat de armen van de verte de kade loslaten
En verdwijnen in het rimpelloze water.
Maar het hondje op de kade blaft onhoorbaar.
De man draait zich om en loopt ergens heen.
Deze boxer kwamen we vorige week zondag tegen op onze ochtendwandeling.
En deze kwamen we woensdag tegen.
Het was weer een hoop wind deze week. Vooral eergister was het bar en boos; daarom stonden deze trapjes van De Deining gisterochtend nog op het strandplateau.
Woensdag niet, gister dus wel naar zee geweest met de baas,
Toen we van het strand af gingen kwamen we Toni tegen.
En vlak bij huis, toen we bij de spoorwegovergang stonden te wachten, kwamen we deze tegen die op de Zanderij woont.
Het hondengedicht van de week is van J.A. dèr Mouw (1863 – 1919) en het staat in diens Volledig dichtwerk (1986). Het minste wat je ervan kan zeggen is dat deze dichter geen hondenliefhebber is. Maar goed, hij heeft het dan ook over Barzoi (of een barzoi) en niet over Bijke, dus ik voel me niet echt aangesproken. En die Brahman komt in wel meer gedichten van Dèr Mouw voor, zoals in zijn bekendste gedicht.
J.A. dèr Mouw - Van alle dieren houd ik,
Van alle dieren houd ik, maar een hond!
Tot in mijn ruggenmerg snerpt scherp zijn blaf.
Trouw uit karakterloosheid, sluw en laf.
Tot in mijn keel ruik in zijn stand.
Hij piest tegen elk ding,
ellendeling
verpieterde proleet,
verslapte decadent die Barzoi heet.
En 't spijt me zo, dat ik me niet vergis
en zelfs zo'n stinkend piesbeest Brahman is.
Gister was het nogal een rare dag. 's Ochtends eerst met de baas naar het strand. Op zich redelijk gewoon, maar het regende en er stond een kleine storm. Dus we zijn niet zo lang op het strand geweest, want er waaide steeds zand in mijn ogen. De foto's zijn eigenlijk allemaal misukt. Deze, waar ik sta te schuilen onder het nieuwe luifeltje van Zeezicht, gaat nog wel.
Maar deze, waar ik in een zandstorm op het strand lig te rollen, lijkt nergens op.
Toch was ik niet eens de enige hond op het strand:
Toen we weer thuis waren verdween al gauw de mand naar boven, de hele kamer werd overhoop gehaald. De baasjes gingen met het plafond aan de gang en ik kon boven in mijn mand gaan liggen.
Afgelopen week was ook de Vinkenbaan, aan de overkant van het spoor eindelijk weer open. Ze hebben ook nieuwe, jonge boompjes geplant.
Ook woensdagochtend met de baas naar het strand. Er stond een hoop wind, maar niet zo veel als gister, en het was droog.
De laatste weken is er aardig wat zand opgewaaid. Het ligt helemaal tegen de strandtenten aan, lijkt het wel, zoals hier bij Jaffa.
Bij Zeezicht zijn ze al een paar weken bezig geweest met verbouwen. Woensdag stonden er allemaal nieuwe stoelen klaar en leek het wel of ze nu bijna met de verbouwing klaar waren.
Woensdagmiddag heb ik ook nog met de baas kranten weggebracht naar de container bij de tafeltennisvereniging. Het stonk er niet meer zo naar brand, maar het ziet er wel aardig verbrand uit.
Rare mensen heb je toch. Soms heb je in Friese woorden een accentteken nodig op een klinker, zoals bij ús (betekent: 'ons: ús Bijke = onze Bijke). Tot nu toe was het niet gebruikelijk om dat ook bij hoofdletters te doen. Dus aan het begin van een zin stond er dan 'Us Bijke...'. Er wordt nu door sommigen voorgesteld om voortaan op hoofdletters ook de accenttekens te plaatsen, maar daar is niet iedereen het mee eens. Sterker nog, sommigen willen ons, de Stabijhonden, daarop af sturen. Dat staat tenminste hier.
Sylvia Hubers - De hond was niet ons
We roken aan de dood
snuffelden, stelden vast
dat wij geen hond waren.
En de hond was niet ons,
stelde de hond vast, toen wij hem
aan de leiband hielden, onze pas
niet inhielden toen hij een plas.
Later snuffelden wij
aan elkaar terwijl de hond
zijn Bonzo at. Wij stelden vast
dat wij maar gewone mensen waren
met gewonemensenneigingen
dus we vlogen elkaar
op ons allergretigst aan.
We roken geen onraad, de dood
was ervandoor zoals het hoort
en de hond lag genoeglijk te likken
aan zijn eigen delen.
200e hondengedicht van de week
Op 3 februari 2008, een paar maanden nadat ik mijn weblog startte, vond de baas dat hij er wat aan toe moest voegen: het hondengedicht van de week. Ik had toen niet gedacht dat hij dat zo lang vol zou houden, maar vandaag zijn we toe aan het tweehonderste hondengedicht van de week. Het eerste hondengedicht van de week wordt toegeschreven aan Godfried Bomans en luidde als volgt:
Godfried Bomans - Spleen
Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemlijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen.
Het tweehonderdste hondengedicht van de week is het vervolg op dit gedicht, dat Ivo de Wijs ooit maakte en dat 24 november 2008 op de poëziescheurkalender stond. Het gedicht is ook hier te lezen.
Ivo de Wijs - Spleen twee
Ik zit wat voor het vensterglas
Te klooien in de keuken
Ik wou dat ik twee hondjes was...
Het hondengedicht van volgende week, dat mag ik nu al verklappen van de baas, is van Sylvia Hubers. De baasjes zijn gistermiddag naar de presentatie van de nieuwe bundel van deze dichteres geweest en in de nieuwe bundel God gaf ons apparaten staat volgens de baas een hondengedicht.
Zowel gister als woensdag met de baas naar zee geweest. Dit was gister, toen het nogal winderig was op het strand, al waaide het niet zo hard als vanochtend op onze wandeling door de duinen:
Het balletje dat de baas altijd meeneemt, ben ik kwijtgeraakt, maar ik vond wel een stuk touw om mee te spelen en om mee naar huis te nemen.
Woensdag was het mistig en zonnig tegelijk.
Ik heb toen een of ander geel ding opgegraven...
Een of andere hond heeft nog geprobeerd dat gele ding af te pakken.
Ja, ook dat gele ding hebben we mee naar huis genomen en het ligt nu in de achtertuin, bij het stuk touw van gister.
Gisterochtend met de baas naar het strand.
Een tikje mistig nog. We kwamen onder andere dit kooikerhondje tegen.
Later op het strandplateau kwamen we deze tegen, die ging nog naar het strand. Inmiddels was het al zonnig geworden.
Ook woensdag waren we op het strand.
Woensdagavond zijn we met zijn drietjes naar Amsterdam geweest. Eerst in de trein
daarna in de metro.
Even aandacht besteden aan een vreselijk krantenbericht waar de baas ontzettend kwaad over was, en ik natuurlijk ook. Een stel jongens had vuurwerk afgestoken vlakbij een blinde vrouw met een blindegeleidenhond. De vrouw en de hond waren overstuur en konden hun huis niet meer vinden. Na een uur te hebben rondgedwaald zijn ze door buurtbewoners thuisgebracht. De politie 'nam de zaak hoog op', maar de baas dacht: daar hoor je niks meer van. Maar tot zijn en mijn geluk stond er vorige week in de krant dat de jongens opgepakt waren. O, wat zou ik die graag eens in hun kuiten willen bijten. En dan even flink doorbijten. Mag niet, zegt de baas, maar daar heb ik even lak aan. Trouwens, de baas heeft vorige week op de Brink ook al ruzie lopen maken met een stel jongens die vuurwerk afstaken, waardoor ik in de stress schoot. Hij heeft een foto van ze gemaakt, maar daarna boden ze hun excuus aan, want 'ze hadden ons niet gezien', en toen heeft de baas de foto weer verwijderd. Zei i tenminste tegen de jongens, maar de baas is niet zo technisch, dus die foto stond er thuis nog gewoon op. Nee, dat is niet deze foto.
De foto hierboven is gewoon even reclame maken voor een goede zaak. De volgende foto is ook reclame, maar daar gaat het niet om. De baas kent de vrouw op de foto toevallig. Jaja...
Er is ook al iemand (nee, niet de baas, althans niet waar ik bij was) die geprobeerd heeft de poster mee te nemen, maar dat is niet gelukt. Daarom zit i een beetje scheef.
Het hondengedicht is van J.J.A. Goeverneur (1809-1898) uit Fabelen en gedichten uit 1873. Er hoort ook een plaatje bij, dat staat eronder. Al eerder stonden gedichten van Goeverneur op deze plek op 14-9-2008 en 6-6-2010 en 9-1-2011.
J.J.A. Goeverneur - De Hond en het Bokje
Hond:
Bokje, pas op, anders bijt ik u zeer!
Bokje:
Hondje, pas op, anders stoot ik u weer!
Hond:
Bokje, mijn tanden zijn scherp, pas maar op!
Bokje:
Hondje, mijn horens staan vast op den kop!
Hond:
Bokje, het was maar uit gekheid gezeid,
Laat ons wat spelen, wij hebben den tijd.
Zij stoeiden en speelden en huppelden rond,
En buitelden soms alle twee op den grond;
Dan rustten ze een poosje, dan sprongen zij weer
Al holderdebolder, den tuin op en neer,
En kregen elkaar eens fiks bij de kladden,
Het was om te lachen, zoo'n pret als zij hadden.
|
|
|
|
|
